hayatınızın en büyük bölümünü işgal edecek bir şey, daha 1 yıl dolmadan beyninizin sabır, nefret, yorgunluk ve sıkkınlık bölümlerini darmadağın ediyorsa ne yapmanız gerekir?
"istifaya meyilli"yim bu aralar... istifa edip ne yapacağını biliyor musun derseniz bilmiyorum ama tek bildiğim hayatımı biraz kolaylaştırsın ve zevkli hale getirsin istediğim iş hayatı alt üst etti herşeyi. insanlar neden mesleklerini yapmıyor anlayabiliyorum artık. çünkü "iş" dediğiniz şey severek yapabileceğiniz birşey değil, eğer mesleğiniz sevdiğiniz birşeyse hep güzel yerinde kalsın istiyorsunuz. daha az zamanımı alacak, asgari ihtiyaçlarımı karşılayacak bir işte çalışsam da istediğim saatlerimi mesleğime ayırsam?? çok mu ütopik olur acaba??
ya da "home office" mantığına oldukça uygun bir mesleğim varken neden haftanın en az 60 saatini alçak tavanlı, karanlık 4 duvar arasında, bir bilgisayar ekranı karşısında geçiriyorum ki???
bu soruları sordukça sabahları işe gelmek, bütün gün çalışmak imkansıza yakınsıyor. nefret ettikçe de performans "0" a yaklaşıyor, karamsarlık sonsuza... daha yolun başında bu haldeyse diyorum; sonrası korkutuyor...
0 yorum:
Yorum Gönder