çocukken 7 ağustos sihirli bir tarihti. sanki o tarihte dünyada yapılan herhangi iyi bir şey benim için yapılıyor gibiydi. rumelihisarı konserlerinin 7 ağustos sahnesi kime aitti mesela? ya da cumaya geliyorsa hangi filmler benim için gösterime giriyordu? hangi diziler benim için oynuyor, hangi törenler benim için yapılıyordu?
eskiden kalabalık yemeklerle aileyle kutlardım doğumgünlerimi. artık bir aile geleneğinden çok hediye verme geleneğine dönünce tören havasını kaldırmak istedim, hediye havası kaldı:( asıl güzel kısmı gitti, rahatsız edici kısmı kaldı. ama hatırlanacak güzel anılar bıraktı…
en azından her yıl doğumgünlerinde fotoğraflarıma bakıp eskileri hatırlıyorum, sevdiğim insanların çoğuyla aynı gün içinde konuşuyorum, anneciğimin yaptığı pastayı yiyorum. kendini pasta sanan hiçbir kremalı zımbırtıya değişmem onu…
bi de ben yaşlanmıyorum. 1 yıl daha yaşlandın diyenlere duyurulur. çeyrek asıra adım atmış olabilirim ama bi o kadar da çocuk hissediyorum ben kendimi.
ama doğumgünlerimde kıyak geçilmesini istiyorum yüce güçten. benim için konserler verip etkinlikler düzenlemese de sevdiklerimin hasta olmamasını ve yanımda olmalarını sağlayabilir. hepsiyle beraber olmamı, aralarında tercih yapmamın gerekmediği durumlar planlayabilir. evet bu sene mumdan üfürdüğüm dileğim bu olsun…
0 yorum:
Yorum Gönder